ดีดีดีดี

อ่ะเม้นๆ

ฝันดีนะ

หวัดดีหญิง

...

คนไม่รุ้จักทั้งนั้นล่ะ

เค้ามามาแอดเพื่อนน่ะเลยรับง่ะ

(*_*)

อ่านหนังสือมั่งเน้ออ

ดีจร้า

ทำไรอยุ่หรอ

กินข้าวยัง

“กาย....กลับบ้านกันเถอะ”
“เดี๋ยวก่อนขออีกห้านาทีนะ”
“อือ...เร็วๆนะ”
“อือ” ฉันนั่งรอกายที่โรงยิมแบบนี้ทุกวัน ที่จริงก็ไม่อยากจะรอหรอกนะ ถ้าไม่ติดที่ว่านายกายกับฉันบ้านข้างกัน แล้วอีกอย่างตั้งแต่ฉันย้ายมาที่กรุงเทพก็มีกายนี่แหละที่สนิทที่สุด
“ครีม...กลับบ้านกัน” ห้านาที่แล้วเหรอ เร็วจังเลยอ่ะ
“อือ...วันนี้กายต้องปั่นนะ”
“เรื่องอะไร...ครีมแหละปั่น”
“ไม่ได้เมื่อวานครีมปั่นแล้วอะ”
“น่า....วันนี้อีกวันไม่เป็นไรหรอก”
“นายนี่ประจำเลยนะกาย”
“หรือครีมจะทนดมกลิ่นเหงื่อเราล่ะ”
“แหวะ! เหม็นจะตาย”
“เห็นมะ...งั้นครีมก็ต้องปั่น”
“เออๆ ก็ได้”
“ดีมากครับคุณครีมเดี๋ยวกายเลี้ยงน้ำแข็งใส”
“ว้าว! จริงนะ”
“ครับ” และนี่เป็นอีกเหตุผลที่ฉันยอมรอกายทุกวัน น้ำแข็งใสที่รอฉันอยู่ทุกเย็นก่อนถึงบ้าน เราสองคนเดินมาที่ลานจักรยานซึ่งมันจอดแอ้งแม้งอยู่เพียงคันเดียวกลางลานเพราะคนอื่นเค้ากลับกันหมดแล้วและที่สำคัญฉันต้องปั่นมันเพื่อน้ำแข็งใสของโปรดของฉัน
“กายวันนี้แม่นายโทรมาบอกว่าให้นายมาฝากท้องที่บ้านฉันเพราะแม่นายมีประชุมที่เชียงใหม่นะ”
“เหรอ...ดีเหมือนกันกายอยากกินกับข้าวของแม่ครีมอยู่พอดี”
“อือ” ฉันเดินมาเอาจักรยานก่อนว่างกระเป๋าใส่ตะกร้าแล้วอะไรบางอย่างก็สะดุดตาเข้าพอดี
“เอ๋! จดหมายใครอะ” ฉันพึมพำก่อนจะพลิกดูหน้าซอง
“To น้องครีม” จดหมายมันของฉันเหรอจดหมายอะไรกันนะ หรือว่าจดหมายขู่ฆ่า หรือจะเป็นจดหมายทวงหนี้ แต่ฉันไม่ได้มีปัญหากับใครและไม่ได้ไปยืมเงินนี่นา
“นี่กายทำไรอยู่เหรอ...เร็ว”
“เออๆ..ไปแล้วๆ” ฉันเก็บจดหมายใส่กระเป๋าก่อนที่จะปั่นจักรยานไปรับกาย
“เมื่อกี้มัวทำอะไรอยู่”
“เปล่าๆ ไม่มีไร”
“งั้นก็ไปได้และ” พูดเสร็กายก็นั่งที่เบาะหลังอย่างแรงจนรถจักรยานแทบล้ม
“นายนี่หนักเป็นบ้าเลย”
“เอานา ปั่นไปไม่ต้องบ่นได้มั้ยครับคุณครีม”
“โห! นายนี่โคตรสุภาพบุรุษเลยนะกาย”
“แน่นอนสุภาพบุรุษอยู่แล้ว”
“เหรออออ” ให้ตายสิ ไม่รู้ว่านายกายเห็นส่วนไหนของตัวเองว่าเป็นสุภาพบุรุษนะสงสัยจะไม่เคยพิจารณาตัวเอง
“แน่นอน”
“ตรงไหนไม่ทราบยะ”
“ก็เวลาท่มีสาวๆมาขอถ่ายรูป มาชวนไปกินข้าวฉันก็ตกลงหมดเลยไม่ปฏิเสธสักคน”
“นั้นมันเรียกว่าเจ้าชู้ยะ”
“อ้าว! เหรอ” ยังมาทำแบ๊วไม่รู้เรื่องอีก เชื่อเค้าเลยจริงๆ
“กาย! นายไม่คิดจะช่วยฉันมั้งเหรอ” ฉันบ่นขณะกำลังเข็ญควายออกจากโรงเรียน ผู้ชายบ้าอะไรตัวหนักชะมัดเลย
“ ไม่อะ” กรี้ดดดดด ฉันละอยากจะตบหน้านายกาย(ด้วยจมูก)เป็นบ้าเลย
“ ไอ้บ้ากาย”
“ขอบคุณที่คุยกับคนบ้ารู้เรื่องครับ” กรี้ดดดดดดดด!!!!! ไว้พรุ่งนี้ก่อนเถอะ
“นี่...ครีม ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ฉันยังไม่เห็นครีมมีแฟนเลยนะ”
“แล้วไงมิทราบ”
“ก็ไม่มีอะไรอะนะแค่.....”
“แค่อะไร”
“แค่คิดว่าเธอคงแย่มากจนไม่กล้ามีใครมาชอบน่ะสิ ก๊ากกกก!!!!!” แฮะ! ช่างเป็นเสียงหัวเราะที่ทุเรศสิ้นดีเลยจริงๆ ว่ามั้ยคะ แต่เอะ! เมื่อกี้นี้กายมัน...
“ กรี้ดดดดด!!! ไอ้บ้ากายรู้ไว้เลยนะว่ามีคนส่จดหมาย.....”
“ ว่าไงนะ....จดหมายงั้นเหรอ” ตายหลุดปากจนได้ แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้รู้ว่าฉันก็มีดีเหมือนกัน
“ ช่ายยยยยย !!”
“ จดหมายท้วงหนี้แน่นอน” นายจะคิดอะไรที่ดีกว่านีหน่อยไม่ได้หรือไง
“ ไม่มีทาง”
“ เออๆ ดีมีแฟนกับเค้าสักทีก็ดี สาวๆจะได้ไม่คิดว่าเราเป็นแฟนกัน” นี่กายเค้าไม่ได้รู้สึกหวงเราแม้แต่น้อยเลยเหรอ
“นายคงรำคาญเรามากใช่มั้ยกาย”
“ไม่เท่าไหร่”
“อือ” ที่แท้นายก็คิดแบบนี้นี่เอง
ฉันกับกายปั่นจักรยานมาจนจะถึงปากซอยและร้านหน้าแข็งใสของโปรดของฉัน แต่ทว่าตอนนี้กลับไม่อยากกินอะไรเลยแฮะ
“อ้าว! ครีมทำไมไม่จอดที่ร้านน้ำแข็งใสล่ะ” ไม่อยากกินเลยไม่จอด
“......”
“ครีมไม่กินเหรอ เราเลี้ยงนะ” ช่างนายสิ
“......” ฉันยังไม่อยากพูดอะไรตอนนี้มันรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกไว้ที่คอก็ไม่รู้
“เออ...ถามก็ไม่ตอบ”
“.......”
“เจ้....”
“เจ้....”
“เออไม่พูดก็ไม่พูด....”
“......” คอยดูนะถ้านายยังไม่ง้อฉันล่ะก็
“......” ไม่มีเสียงตอบรับแฮะ
“......”
“.......”
สรุป! เราต่างคนต่างเงียบ จนถึงบ้าน กายไม่มีท่าทีว่าจะสนใจฉันเลยแม้แต่น้อย บางทีเค้าอาจดีใจหรือไม่ก็รู้สึกดีขึ้นก็ได้ที่ได้พูดมันออกมา เฮ้อ! คิดแล้วก็ไปอาบน้ำดีกว่า
“กลับมาแล้วค่ะ”
“มาแล้วเหรอครีม ไปอาบน้ำแล้วลงมาไปตามกายมากินข้าวด้วยกันนะลูก”
“ไม่อะคะ แม่ให้พี่พรีมไปตามเถอะค่ะ”
“เอางั้นเหรอ”
“ค่ะ”
“เฮ้อออออออ!” ฉันถอนหายใจแรงก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆของฉัน แล้วกลิ้งไปมาสามสี่รอบให้สบายใจ
“ถ้าฉันไปจากชีวิตนาย นายก็จะมีแฟนได้ใช่มะกาย” ฉันพูดกับตัวเองก่อนจะนึกอะไรออก

“เพราะจดหมายนั้นแท้ๆเลย.....จดหมาย” ฉันดีดตัวขึ้นแล้วรีบหาจดหมายที่ได้มาเมื่อตอนเย็น
“จดหมาย....จดหมายฉันไปไหนอะ”
“อะ...อยู่นี่เองนึกว่าหายซะแล้ว”
“ใครเป็นคนส่งมานะ อยากรู้ๆ” ว้ายยยย ไม่กล้าเปิดอะ
“ไหนดูซิ ใครส่งมานะ” ฉันค่อยๆเปิดทีละน้อยและมันก็ทำให้ฉันแทบช็อค โอ้! มายก๊อต พระเจ้าจอร์ชมันเป็นไปไม่ได้ อะ ! อยากรู้อะดิว่าเขียนว่าอะไร จากใครจะบอกให้ก็ได้
To น้องครีม
สวัสดีครับน้องครีม สงสัยใช่มั้ยครับว่าผมเป็นใคร ต้องขอโทษด้วยที่เปิดเผยไม่ได้ เอาเป็นว่าสรุปง่ายๆนะครับ ผมเป็นรุ่นพี่น้องครีมเรียนที่เดียวกันและที่สำคัญผมแอบชอบน้องครีมมาตั้งนานแล้วแต่ผมไม่มั่นใจว่าครีมโสดหรือเปล่า ผมอยากรู้จักน้องครีมมากกว่านี้ ถ้าครีมอยากรู้ว่าพี่เป็นใครพรุ่งนี้ตอนเที่ยงเราเจอกันที่หน้าห้องเคมีนะครับ พี่จะใส่เสื้อแจ็กเก็ตสีดำนะครับ
ปล. คืนนี้ฝันดีนะครับแล้วพรุ่งนี้เจอกัน
“ลึกลับจังเลยนะ ดีฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะหล่อแค่ไหน แต่ก็น่าจะหล่อนะเพราะโรงเรียนฉันคือศูนย์รวมคนหน้าตาดี และหนึ่งในนั้นก็คือฉันโฮะๆๆๆ” ฉันเปล่าเข้าข้างตัวเองนะและปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่สวยเพราะหลักฐานมันฟ้อง (ช่วงหลงตัวเองสนับสนุนโดย ปุ๋ยตราหมาบิน)
“ครีม...หลับแล้วเหรอลูก...ครีม”
“ยังค่ะ..แม่มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“มีโทรศัพท์ของลูกน่ะครีม”
“จากใครคะแม่”
“เค้าไม่ได้บอกนะ แต่เป็นผู้ชาย” ผู้ชายเหรอ ใครนะหรือจะเป็นลีทึกแห่งวง Supper Juniorไม่นะวันนี้ไม่ได้นัดกันไว้นี้นา สงสัยจัง ไปดูดีกว่า
“ลงไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะแม่” ฉันตอบแม่ก่อนจะวิ่งลงมาด้วยความเร็วปานจรวด (โอเวอร์อีกแล้วฉัน)
“ฮัลโหล ครีมพูดค่ะ” ฉันกรอกเสียงหวานๆใส่โทรศัพท์
“สวัสดีครับน้องครีม”
“นี่ใครคะ”
“เจ้าของจดหมายครับ”
“อ๋อ! ค่ะมีอะไรเหรอคะ”
“พี่แค่อยากรู้ว่าพรุ่งนี้น้องครีมจะไปตามที่พ่นัดหรือเปล่าน่ะครับ”
“ไปสิคะ”
“งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะครับ”
“ค่ะฝันดีนะคะ” ฉันวางโทรศัพท์ก่อนจะเดินขึ้นห้องก็หันมาเจอกายเข้าพอดี
“ไงคุณครีมคุยกะใครเหรอ”
“.......” ฉันไม่พูดอะไรก่อนจะเดินขึ้นห้อง
“อ้าว! ครีมไม่กินข้าเหรอลูก” แม่ทักขึ้นขณะท่ยกหม้อซุปมาที่โต๊ะกินข้าว
“ไม่ค่ะ...ครีมไม่ค่อยสบาย”
“เป็นไรมากมะมั้ยลูก” ฉันไม่พูดอะไรได้แต่ส่ายหน้าแล้วเดินขึ้นห้อง
“กายยัยครีมเป็นอะไรเหรอลูก”
“ไม่ทราบครับเห็นเป็นแบบนี้ตั้งแต่เลิกเรียนแล้ว กายบอกจะเลี้ยงน้ำแข็งใสตอนแรกก็ดีใจนะครับแต่พอมาถึงร้านเค้าไม่จอดแล้วก็ไม่พูดกับกายเลยครับ”
“เค้ามีปัญหากับเพื่อนหรือเปล่ากาย”
“ไม่นะครับ”
“แล้วกายไปทำอะไรให้เค้าโกธรหรือเปล่าล่ะ”
“ไม่น่าจะนะครับ”
“คิดดูดีๆนะครีมยิ่งขี้น้อยใจอยู่”
“เอ๋! หรือว่าจะเป็น...”
“อะไรเหรอ”
“เปล่าครับ แม่ครับวันนี้กายนอนบ้านแม่ได้มั้ยครับ”
“เอาสิลูกก็นอนห้องพรีมแล้วกันนะ”
“ครับ ว่าแต่พี่พรีมอยู่ไหนเหรอครับ”
“เออ แม่ว่าจะให้ไปตามอยู่พอดีเลย”
“งั้นกายไปตามให้นะครับ”
“จ้ะ” กายเดินขึ้นมาข้างบนแล้วตรงไปยังห้องพี่พรีม
“พี่พรีมครับ พี่พรีม”
“อ้าว! ว่าไงกาย”
“แม่พี่ให้มาตามไปกินข้าวอะ”
“เออๆ ไปสิกำลังหิวอยู่พอดี”
“พี่พรีมวันนี้ขอนอนด้วยคนนะ”
“ได้ พี่ว่าจะชวนเราอยู่พอดี”
“ทำไม่เหรอครับ”
“พี่มีเกมส์ใหม่มามันต้องเล่นสองคนน่ะ”
“ได้เลยครับ” ทั้งคู่เดินลงมาข้างล่างและคุยกันอย่างออกรสออกชาติ
“แม่ครับยัยครีมล่ะครับ”
“ไม่ลงมากินข้าวหรอก รายนั้นน่ะงอนอะไรใครมาก็ไม่รู้”
“ช่างเถอะครับ กินข้าวเถอะหิวแล้วอะ”
“ได้เลย งั้นก็ลุยเลยลูก วันนี้แม่ทำของโปรดของกายทั้งนั้นเลยนะ”
“อ้าว! ของพรีมไม่มีเหรอครับ”
“มีสิ ทำเป็นน้อยใจไปได้”
“เชอะ! เอาแต่ใจนายกายขนาดนี้ไม่เอามาเป็นลูกเลยล่ะแม่” ฉันพึมพำกับตัวเองขณะที่เดินออกมานอกห้องเพื่อไปเอาของที่ห้องพี่พรีม

“โห! ห้องหรือรังหนูเนี้ยรกเป็นบ้าเลย แล้วจะหาเจอมั้ยเนี้ย” ฉันพูดขึ้นเมื่อเห็นสภาพห้องที่ทุเรศสิ้นดี
“อยู่ไหนหว่า จำได้ว่าเอาไวตรงนี้นี่นา มันต้องอยู่แถวนี้แหละ” ฉันควานหาของของฉันอยู่ในกองขยะไม่สิกองผ้าขี้ริ้วต่างหาก เชื่อเค้าเลยผู้ชายเป็นแบบนี้ทุกคนหรือเปล่านะ
“อะเจอแล้วอยู่นี่เองหาตั้งนาน” หลังจากที่ควานหามันอยู่นานฉันก็เจอของที่ฉันหา มันเป็นพวงกุญแจรูปนักบาสที่กายเค้าให้ฉันในวันเกิดมันเป็นของชิ้นเดียวที่ฉันคิดว่ามันมีค่ามากกว่าของชิ้นอื่นเพราะมันเป็นของจากคนที่...
“ครีมทำอะไรน่ะ”
“ว้ายยย”
“แหม! ทำเป็นขวัญอ่อนไปได้” ไอ้บ้ากายเอ้ย ตกใจหมดเลยนึกว่าพี่พรีมเกือบไปแล้วมั้ยล่ะ ถ้าพี่พรีมรูว่าฉันมาค้นห้องนะด่าฉันบานตะทัยแน่นอน
“......” ฉันไม่พูดอะไรกับกายก่อนจะเดินออกมานอกห้องแต่ก็ต้องถูกกายดึงแขนไว้
“ครีม...ครีมเป็นไรอะ เราพูดด้วยก็ไม่พูดกับเรา”
“.......”
“ครีมโกธรเราเรื่องที่เราให้ครีมปั่นจักรยานกลับบ้านเหรอ”
“.......”
“ครีมตอบเราสิ” กายจะไหล่ฉันเขย่าอย่างกับเซียมซี จนคอฉันแทบหลุดแต่มันก็ไม่ทำให้ฉันอยากจะพูดอะไรเลย
“.......”
“ครีมโกธรเราเรื่องอะไร บอกสิครีมบอก บอกเราสิครีม” น้ำเสียงของกายมันดูสั่นๆเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ แต่มันยังคงสั่นไม่เท่าใจของฉันและตอนนี้ก็มีน้ำซึมออกมาฉันรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าน้ำตามันเอ่อหล้นออกมามากมาย ฉันไม่รูว่าฉันเป็นอะไร ใครก็ได้บอกฉันทีว่าฉันเป็นอะไรกันแน่
“ครีม...ครีมร้องไห้ทำไม กายขอโทษนะ ครีมบอกกายสิว่ากายทำอะไรผิด ครีมอย่าร้องนะ”
“ฮึฮึ.. กายเบื่อครีม กายมาพูดกับครีมทำไมอะ” นี่เป็นประโยคแรกที่ฉันพูดกับกาย
“ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง กายพูดเล่นกายไม่คิดว่าครีมจะจริงจังขนาดนี้”
“จริงจังสิ ครีมจริงจังกับทุกคำพูดของคนที่ครีม...ครีม” ไม่ได้นะครีมเธอจะพูดคำนั้นออกไปไม่ได้ มันอาจจะทำให้คำว่าเพื่อนไม่เหลือแล้วก็ได้
“ครีมทำไม...พูดสิครีม” ครีมจะคิดเหมือนผมมั้ยนะ ขอแค่ครีมพูดออกมาผมรับได้ทุกอย่างแม้มันอาจจะตรงข้ามกับความรู้สึกของผมก็ตาม
“ครีมจริงจังกับทุกคำพูดของคนที่ครีมรักอย่างเพื่อนหรือครอบครัว” ขอโทษนะกายที่ฉันบอกความรู้สึกกับนายไม่ได้ ฉันกลัว กลัวว่ามันจะเปลี่ยนไปจากเดิม
“งั้นกายขอโทษนะ ที่ทำให้ครีมรู้สึกไม่ดี” กายเลื่อนมือมาจับที่หน้าของฉันก่อนจะค่อยๆเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของฉัน มันทำให้หน้าเราใกล้กันมากขึ้น ดวงตาของกายที่ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นจนสัมผัสได้ ฉันอยากจะกอดนายนานๆจัง
“กายขอโทษนะครีม”
“ครีมขอกอดกายได้มั้ย”
“.....”
ไม่มีคำพูดใดๆถูกเปลงออกมามีเพียงการกระทำที่ใช่แทนคำพูดฉันและกายกอดกันแนบแน่นจนมันทำให้ฉันรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งที่กำลังเต้นรัวอยู่ในร่างกายของเรา ไม่สิ !อาจจะเป็นแค่ของฉันเพียงคนเดียวก็ได้
“กายสัญญาว่าต่อไปกายจะไม่ทำหรือพูกอะไรที่จะทำให้ครีมโกธรอีกแล้ว” ผมรู้สึกเจ็บนิดๆ เวลาพูดคำว่าเพื่อนออกมา
ผลักกก!!!!!!!
“กายเสร็จ... เฮ้ย!ขอโทษ” พี่พรีมพูดเมื่อเห็นเราสองคนกอดกันอยู่

เห้อๆน้องอย่างอนพี่นะ
ก็พี่ม่ายค่อยว่างนะครับ
ช่วงนี้ก็ทยอยสอบทีละวิชาแล้วเลยต้องอ่านหนังสือหน่อยนะ
ไว้จามาเมนต์ให้ใหม่นะบาย

เม้นให้

ครับพี่ก็คิดถึงน้องสาวคนนี้เหมือนกัน
ตั้งใจเรียนนะจ๊ะ

ครับพี่ก็คิดถึงน้องสาวคนนี้เหมือนกัน
ตั้งใจเรียนนะจ๊ะ

ดีครับน้องหญิง
ว้าวๆๆๆ hi5 สวยมากๆเลย
สาวก sj ตัวจริงเลยนะเนี่ย
พี่เองก็คิดถึงน้องๆในค่ายเหมือนกันครับ
ฝากบอกน้องๆด้วยนะว่าพวกพี่ๆคิดถึงน้องๆทุกคนมากมายเลยครับ

หวาดดีคับผม

ชื่อรัยคับ

ยินดีที่ได้รู้จักคับผม

เม้นๆๆทักทายนะ
บายดีปะ